Het verhaal van onze vijver deel 2. De verbouwing.

Men zegt dat een Vlaming geboren word met een baksteen in zijn maag. Het zelfde kan gezegd worden van vijverliefhebbers. Er zijn natuurlijk uitzonderingen maar ik ben er van overtuigd dat het merendeel van de vijverliefhebbers elk jaar veranderingen plannen aan hun vijver. Wat groter, een stuk dieper, een aanpassing aan de filter steeds vind men een reden om veranderingen aan te brengen.

Vijf jaar lang heb ik deze drang kunnen onderdrukken. Een beetje gefilosofeer tussen koiliefhebbers onderling tijdens een reis naar de Essex koishow brak de dam.

De argumenten pro waren.

• Mijn koi worden nu van een respectabele grote en wil ik ze laten doorgroeien naar een groter formaat was het misschien wel raadzaam om de 1.5 meter diepte van mijn huidige vijver aan te passen naar twee meter.

• Een raam in de zijkant zodat ik vanuit mijn luie zetel de vissen rustig kan bekijken vind ik wel tof.

• Dan kan ik de vijver iets vroeger afdekken voor de winter, ik blijf mijn koi toch zien door het raam.

• Dieper en dus meer kubieke meter water geeft minder last van temperatuurschommelingen en komt de stabiliteit van de waterkwaliteit ten goede.

De argumenten contra waren

• De pijn in mijn rug en armen van het sjouwen met die zware betonblokken.

• De allergie die ik heb met cement. Amaaii mijn armen vingers gekloofd en stuk.

• De stress omdat het vooruit moet gaan. Ik wil de koi immers niet te lang in hun tijdelijk verblijf laten.

• De kopzorgen die de onvoorziene tegenslagen mij zullen bezorgen.

• De rotzooi in de tuin.

Zo zou ik nog een paar argumenten contra kunnen opsommen maar zoals het meestal gaat worden de argumenten pro uitvergroot en de argumenten contra geminimaliseerd. Snel na de beslissing om de vijver te verbouwen worden er dan ook een paar snipperdagen geregeld, en word er begonnen aan de gedeeltelijke afbraak. Natuurlijk schrik je van de hoeveelheid afval aan steenpuin dat dit met zich meebrengt. Maar ja een paar ritjes naar het containerpark en dat is opgelost. Een bezoekje aan de lokale handelaar in bouwmaterialen zorgt ervoor dat er s’anderendaags een hoop betonstenen, zand en cement op de oprit gedeponeerd word. Waardoor de auto natuurlijk niet in de garage kan. Geen probleem dan zetten we die stenen toch eventjes aan de kant zodat de wagen zijn vertrouwde nachtelijke parkeerplaats terug kan innemen. Volle moed wordt er begonnen aan het verplaatsen van de betonstenen. Verdomme, zeg ik wist niet dat die volle betonstenen van twintig op twintig en dertig lang zo zwaar wogen. En zelfs al is het september brand die zon in mijn nek. S’avonds zegt het vrouwtje voel jij niet dat je verbrand bent in je nek. Naar waarheid zeg ik neen. Maar ik zeg er wel niet bij dat ik dit niet voel door de pijn in mijn rug en schouder van het sjouwen met die zware betonblokken. Ik heb morgen immers nog een uurtje of twee werk en na een verkwikkende nachtrust komt alles wel goed. Een goede nachtrust vergeet het maar. Mijn lichaam dat niet meer gewent is aan zulke zware arbeid protesteerde langs alle kanten. Telkens ik me draaide in mijn bed ontdekte ik spieren waarvan ik het bestaan al lang vergeten was. De volgende dag sloeg de motor maar niet aan. Telkens ik wou beginnen aan het verplaatsen van de betonblokken, dacht ik laat ik het strakjes doen. In de late namiddag zag ik in dat uitstel geen oplossing was. Mijn lichaam protesteerde langs alle kanten maar tegen de avond was de oprit vrij. Na het nemen van een bad tussen haakjes van zestig minuten en wat televisie kijken werd het tijd om de bedstee op te zoeken. Want morgen was het weer vroeg dag en moest er begonnen worden met het leggen van de eerste steen van de verbouwing. Om een lang verhaal een beetje in te korten op twee dagen waren alle stenen gemetseld. Toen ik mijn werk bekeek dacht ik nog een paar uur werk om mijn gebrek aan metselkunde te egaliseren en dat is dan ook gedaan.

Natuurlijk moest een fikse regenbui, zeg maar gerust stortvloed nog wat roet in het eten komen strooien. Toen de pas gemetselde muren afgedekt waren met plastiek had ik genoten van een gratis douche. Op die paar minuten was ik door en door nat. Voorwaar het leven van een vijver verbouwer gaat niet over rozen. Het was de eerste en de laatste keer dat het tijdens mijn metselwerken regende maar het kon tellen. Op dat gebied had ik echt geluk. De weergoden zorgden voor een echte Indian Summer.

In de kleine werkjes die nog moesten gedaan worden kroop toch nog meer tijd en energie dan ik had ingeschat. Maar door alle dagen te werken tot de schemering inviel was alles toch klaar binnen de voorziene termijn. Je kon er vergif opnemen wanneer er gepolyesterd gaat worden is er volgens het weerbericht een grote kans op regen. Hopelijk blijft alleen het bij wat dreigende wolken en valt er geen regen. Het polyesteren gebeurt door een vriend die samen met mijn echtgenote deze klus zal klaren. Ik ben immers allergisch aan bepaalde stoffen die vrijkomen bij het polyesteren en ben dus vandaag vrijgesteld van werken. Enkel het snijden van de stukken glasvezelvlies wordt aan mij overgelaten. Jongens kan dat jeuken. Niet te doen. Wanneer je begint te krabben kan je niet meer stoppen. Gelukkig blijft het droog en rond vier uur is alles klaar.

Na twee dagen begin ik aan het plaatsen van de tussenschotten in mijn filter. Waarom ik zeven jaar geleden tijdens de bouw van mijn vijver bespaard heb op de breedte van mijn filter weet ik niet meer. Niet alleen de koi hebben in die zeven jaar meer body gekregen. Ikzelf heb ook meer body gekregen en dit vooral rond de middel. Ik neem me voor terug te beginnen met joggen wanneer de vijver kompleet af is. Zodat ik bij de volgende vijververbouwing een beetje meer plaats heb wanneer ik in de filter moet werken. Die filter heeft na de aanpassingen een breedte van 70 cm een lengte van 4 meter en een diepte van 1.2 meter. In de eerste kamer komen borstels, in de tweede kaldnes, de derde wordt gevuld met Japanse mat, de vierde krijgt bioballen als vulling en in de vijfde en laatste komen oesterschelpen, aquqrock en lithaqua.

De afwerking zoals aansluiten van buizen op de filters enz vragen meer werk dan ik dacht. Maar met een beetje geluk haal ik de deadline die ik mezelf heb opgelegd. Dan kunnen de koi eindelijk in hun nieuw verblijf. Ze hebben immers al een viertal weken geen eten gekregen. Ik ben van plan om de vijver redelijk snel af te dekken zodat ik zolang als mogelijk kan blijven voeren. Dat extra lang voeren moet er voor zorgen dat de koi niet te erg verzwakt de winter ingaan. Een van de constanten bij een vijververbouwing is dat het steeds langer duurt dan geplant. Het spreekwoord zegt immers “een oude kapel restaureren kost meer tijd dan nieuwbouw”.

We zijn nu zeven weken na de start van de werken en eindelijk kunnen de vissen in de vijver.

Dat het zolang geduurd heeft komt omdat er na het vullen van de vijver bleek dat er een paar lekken waren. Er zat niks anders op dan de vijver terug leeg te pompen en de lekken te dichten. Door een extra laag polyester met mat aan te brengen, en de vijver volledig te coaten werd dat probleem opgelost. Dit werkje heb ik zelf gedaan en zoals ik hierboven al vermeld heb ben ik allergisch aan polyester. U kunt het resultaat raden. Ik had twee dagen koorts en ik keek scheel van de hoofdpijn. Vanaf de derde dag verdwenen die ongemakken. Gelukkig bleek de vijver na de herstelling lekvrij en konden de vissen in de vijver. De nacht voor ik de koi ging overzetten had ik kwade dromen. De een na de andere koi sprong in deze droom uit het water. Voor alle zekerheid heb ik een net gekocht en dat direct nadat de koi in de nieuwe vijver zaten over de vijver gespannen werd. Zodat dat gevaar ook weer bezworen was.

Nu de vissen een week in de vijver zitten is het tijd om eens terug te blikken. Het waren hectische weken, gevuld met een pijnlijke rug en handen. Slapeloze nachten en nachtmerrie`s, gevloek en gesakker. Hoofdpijn van de polyester en de stress. Maar als ik naar het resultaat van alles en het gedrag van mijn koi kijk worden alle slechte dingen bedekt met een nevel. Die nevel zal binnen een paar weken uitgroeien tot een mist gordijn die alle tegenslagen en pijn zal doen vergeten. Zo gaat het immers altijd. Tijdens het nemen van de beslissing om te verbouwen minimaliseert men de moeite, geld en tijd en worden de voordelen uitvergroot. Wanneer alles achter de rug is vergeet men de miserie en onthoud enkel de leuke dingen. Het is zoals de legertijd. Tijdens zijn legerdienst tracht men naar het einde. Is men een tijdje afgezwaaid dan was een leuke tijd en nog een tijdje later was het de mooiste tijd van je leven. Ondanks die… van een sergeant, het kuisen van dat rot geweer en het kruipen door de modder in weer en wind.

Ik ben heel tevreden over het resultaat van mijn werk. Gezeten in mijn luie stoel zie ik mijn koi aan het raam. Ik heb me voorgenomen om te leren liplezen want ik zag de lippen van mijn kohaku bewegen daarnet. En volgens mij zei hij “ik wil eten”.

Hier in onze streek zegt men “mijn kind schoon kind” een gezegde waarin men bij een vijverliefhebber het woord kind kan vervangen door vijver. Maar schoon of mooi is relatief. Iedere vijver is immers anders, en ieder beleeft zijn hobby op een andere manier. Je hebt de top of de Bill vijvers, juweeltjes van vakmanschap die je niet eens met een fototoestel kan beschrijven. Dan heb je vijvers waarvan je bij de eerste blik ziet dat het een vijver is die steeds problemen zal geven. De grootste groep vijvers zijn diegene waar over men nagedacht heeft, en die gemakkelijk te onderhouden zijn. Gemaakt met degelijke materialen en gebouwd met maar een doel. Een gezond en veilig onderkomen bieden aan onze levende juwelen. Want daar draait het om een zo best mogelijke omgeving creëren waar de koi zich gelukkig voelen. Vergeet niet gelukkige koi maakt gelukkige baasjes.