Het verhaal van onze vijver deel 1

Mijn echtgenote en ik hebben dezelfde hobby’s namelijk onze tuin en koi’s. Toen wij in 1996 verhuisden van een rijwoning zonder tuin naar een halfopen woning met bijna 1000m² tuin stonden wij voor een heel grote uitdaging twee leken die hun droom gingen waarmaken.

Vol goede moed niet wetende wat we ons op de hals haalden van werk begonnen we met de aanleg van de tuin met een klein folie vijvertje met een paar goudwindes en shubikins.Ik hield van dat plekje en heb daar dikwijls aan de rand in mijn ligzetel gezeten. De fontein die in het midden van de vijver stond heeft me dikwijls met zijn klaterend geluid doen weg dromen om me dan tijdens een lichte windstoot te wekken met een bad van frisse waterdruppels. Na een bezoek aan een tuincentrum annex vijvercentrum met één bassin vol met van die mooie gekleurde karpers waren men vrouw en ik in de ban van koi. Dit waren vissen voor in onze vijver rustig en gracieus zwommen die rond in de bassins. Dit was anders dan onze goudwindes in ons vijvertje die telkens we in de buurt kwamen als een bliksemschicht wegschoten.

Reeds op de terugweg maakten we plannen voor een grotere vijver voor koi’s. Toen de tweede vijver klaar was werden de vissen na een poosje ziek en stierven ze. Wij dachten toen we pech hadden en kochten nieuwe koi. Maar na het lezen van tijdschriften en boeken kwamen we tot de conclusie dat het concept van de vijver niet klopte. We hadden alle beginnersfouten gemaakt. De folievijver lag achteraan in de tuin waardoor we steeds figuurlijk op bezoek moesten gaan naar onze vijver om deze te zien. (Fout één). De vijver had een zelf gemaakte filter met te weinig capaciteit (fout twee) en rechte wanden zonder versteviging (fout drie).De folie had te veel plooien (fout vier) waardoor de slechte bacteriën alle kans hadden om zich te ontwikkelen. Zo waren er nog meer fouten, te veel om op te sommen. Wat te voorspellen was gebeurde dan ook met de hulp van een overijverige mol en overvloedige regenval zakten de zijkanten weg en werd de vijver één modderpoel. In sneltrein vaart heb ik toen een kleine vijver gegraven van 1000 liter en daar de filterinstallatie van de kapotte vijver op aan gesloten. Met drie maal per week 25 procent water verversing hebben wij deze vissen toch kunnen redden tot de derde vijver klaar was.

Omdat herstellen van de vijver niet zo gemakkelijk was besloten we een kompleet nieuwe vijver te bouwen. De vijver zou dichter bij het huis komen tegen het terras en gemaakt met betonblokken en afgewerkt met polyester. Voldoende groot zes meter lang drie meter breed en anderhalve meter diep. Met voldoende filtercapaciteit een vijfkamerfilter van drie meter tachtig lang zeventig centimeter breed en tachtig centimeter diep waar twee bodemdrains en een skimmer werden op aangesloten. Na twaalf weken was de vijver klaar. Het duurde zolang omdat ik alles zelf gedaan heb zoals bijvoorbeeld het uitgraven ( gelukkig kon ik het merendeel van de grond kwijt in de oude vijver) het metselen, de bodem conisch maken en de wanden klaar maken om de polyester aan te brengen. Polyester aanbrengen is gedaan door een aannemer uit Duffel. Op twee dagen was deze klus het aanbrengen van de polyester en de topcoat geklaard. Eerst werd de vijver voor een drietal dagen gevuld met water waarin ontsmettingsmiddel werd toegevoegd, dan terug leeg gepompt en dan gevuld met zuiver water. Toen eindelijk was de vijver klaar en op een zaterdagmorgen werden de vissen vanuit hun voorlopige verblijfplaats overgebracht naar hun nieuwe thuis.

Die avond zat ik op de rand van de vijver en dacht ik aan de keren dat ik bij mezelf gezegd had “Jongen waar ben je eigelijk mee bezig”? Met je voeten in de modder, in regen en wind, met kapotte handen en pijnlijke rug van het ongewone werk. Maar toen ik naar de koi’s in de nieuwe vijver keek, waren alle donkere gedachten verdwenen en was ik trots als een gieter. Dit hadden we toch maar weer gefikst. Ik dacht het is zwaar geweest maar nu was het tijd om te genieten. Ik was tevreden over wat ik gepresteerd had want nu was het goed. Tot ik last kreeg van algen omdat de vijver bijna een ganse dag in de zon lag. Als oplossing werd gekozen om een pergola boven de vijver te bouwen en daar een schaduwdoek aan te bevestigen. Weer kon ik aan de slag. Een mens moet toch iets doen om zich te amuseren.

Toen kwam onze zoon met het heugelijke nieuws we werden opa en oma. Toen werd de vijver een potentieel gevaar want in de dagbladen kan men soms lezen dat er regelmatig kinderen verdrinken in tuinvijvers. Weer kon ik aan de slag. Nu om de vijver rondom af te maken met bekafor panelen zodat deze gevaarlijke situatie opgelost werd. Esthetisch is het wel niet maar kinderen en water is een gevaarlijke combinatie. Men kan niet voorzichtig genoeg zijn.

En terwijl ik toch bezig was begon ik voorbereidingen te maken om mijn filter uit te breiden want mijn collectie vissen was reeds opgelopen tot achttien stuks. En mijn echtgenote had nog een midorigoi op het oog. Na veel lezen en informatie verzamelen op het internet besloten wij om een estrosieve en een bbf aan te schaffen kwestie van een serieuze overcapaciteit te hebben want de koi’s groeien als kool.

Ik was toen na een zestal jaar koi houden tot de overtuiging gekomen dat koi houden vooral een kwestie is van een prima waterkwaliteit. Er werd er naast de vijver een filterhuisje gebouwd voor de bbf en de estrosieve die ik aangesloten heb op mijn bodemdrains, waardoor ik nu dus twee filterlijnen heb namelijk skimmer –vijfkamerfilter en bodemdrains – zeef en bbf. Vorig jaar zijn er geen problemen geweest met de vissen dus hoop ik dat we op de goede weg zijn. Ik ga terug doen wat ik vorig jaar gedaan heb namelijk regelmatig water verversen en mijn koi goed in het oog houden zodat ik bij eventuele problemen direct kan reageren. Want het probleem tijdig herkennen is heel belangrijk. Daarom ook heb ik de cursussen van KOI2000 bij Rob de koidokter gevolgd. Op het internet en in de publicaties van de koiclubs kan men veel informatie vinden over alle aspecten van onze hobby. Want koi houden is geen hobby waarbij men op zijn lauweren kan rusten want steeds moet men alert zijn voor de gevaren die onze koi bedreigen.